Het FB-meisje, een geïllustreerd verhaal door Maud en Piet Van Hijfte

Broer en zus Van Hijfte maken samen een boek.  Maud verzorgde de tekst en Piet nam de tekeningen voor zijn rekening.

Dat Maud (20) en Piet (21) talent hebben, staat niet ter discussie. Maud tovert met woorden en Piet is een echt tekentalent. Piet tekende illustraties die bij Mauds verhaal passen. Maud en Piet hebben allebei een beperking die het minder evident maakt om te schrijven of te tekenen. Dankzij vernuftige computers en handige apps hebben ze, onder begeleiding van hun leerkrachten taallabo en creatief atelier, de voorbije jaren hun talent kunnen ontwikkelen én als kers op de taart hun boek kunnen finaliseren voor het einde van het schooljaar.

Piet en Maud zitten allebei sinds hun kleutertijd op Sint-Lodewijk. Piet ruilde niet zolang geleden onze campus in voor Mok vzw, een organisatie die studiowonen en dagbesteding biedt aan meerderjarigen met een beperking. Maud vind je hier nog steeds.

Maud is een echt literair talent.

“Het idee om samen een boek te maken, is ontstaan tijdens een opendeurdag van De Zandberg (een kunstwerkplaats voor mensen met een beperking in Harelbeke, n.v.d.r.)”, zegt Piet. “Samen met mama gingen we daar gaan kijken naar de kunstwerken. De tekeningen van Piet hingen er ook. Mevrouw Willems, leerkracht plastische opvoeding van Piet, was ook mee en voor we het wisten werd de vraag gesteld of het niet eens leuk zou zijn om samen iets te doen”, weet Maud te vertellen.

Maud is op haar beurt een echt literair talent. Ze schrijft erg veel als ze achter haar computerscherm zit. “Vroeger was er het vak het krantje”, voegt Maud eraan toe. “Normaal was dat voor leerlingen vanaf 18 jaar die dan samen een schoolkrant maakten, maar aan mij heeft de leerkracht al eerder gevraagd of ik niet mee wou schrijven.”

Piet heeft dan weer het omgekeerde gedaan. Hij wou zelf graag langer in de creaklas blijven. “Mijn eerste jaren heb ik wat meer ruimtelijk gewerkt, maar vanaf het project met de schrijvers is dat veranderd. In de mediatheek op school hingen vroeger foto’s van bekende schrijvers. Van al die schrijvers hebben we tekeningen gemaakt, die dan in de plaats van de foto’s opgehangen werden. Ik heb Tom Lanoye getekend. Ik zie niet zo goed dus iedereen dacht dat ik niet levensecht zou kunnen tekenen. De voormalige directeur, meneer Van Kerckhove, had dan die tekeningen gezien in zijn mediatheek en vroeg toen of ik voor hem ook twee schrijvers kon tekenen. En toen is’t begonnen.” Volgens mevrouw Willems is het tekenen van Stijn Streuvels en Cyriel Buysse op vraag van de directeur, dé klik geweest voor Piet. Maud heeft voor dit project Roald Dahl getekend. “Ik heb dat wel graag gedaan hoor,” zegt ze, “maar ik kan dat niet zo goed omdat het niet gemakkelijk is voor mij om die handbewegingen te maken.”

Piet tekent zijn afbeeldingen op de iPad

Piet tekende illustraties die bij Mauds verhaal passen. Je gelooft het amper als je het ziet, maar Piet heeft de afbeeldingen op zijn iPad getekend. “Ik teken normaal op papier, maar voor dit project hebben we het eens uitgeprobeerd op de iPad en dat ging vrij vlot”, zegt Piet. “We hadden wat schrik dat wanneer we alles op papier zouden doen, het te veel tijd in beslag zou nemen voor Piet. Ook omdat we niet wisten of hij het volgende schooljaar nog ging blijven, hebben we de iPad getest en dat ging sneller om goede tekeningen te maken”, vult mevrouw Willems eraan toe. Piet tekende eerst via Sketchbook en de verdere bewerkingen voerde hij uit met Artset Pro. In vergelijking met enkele jaren geleden, zijn er al veel meer mogelijkheden om creatief aan de slag te gaan. Met tablets en bijhorende software is het gemakkelijker geworden voor mensen met een beperking om zich creatief te uiten.

Wanneer ik vraag waarover het verhaal gaat, begint Piet te gniffelen. Niet veel later volgt: “Ik heb het boek om eerlijk te zijn nog niet helemaal gelezen.” Maud schreef eerst het verhaal en besloot in samenspraak met mevrouw Willems welke tekeningen het best bij elk hoofdstuk zouden passen. Op basis van die briefing is Piet dan aan de slag gegaan. Wat het verhaal betreft was er initieel ook wat verwarring. Mevrouw Willems vertelt: “In het taallabo was Maud al een volledig schooljaar bezig aan een bepaald verhaal. Een verhaal dat al redelijk finaal was. Na een tijdje bleek dat Maud mij eigenlijk een ander verhaal bezorgd had dan hetgeen dat ze tijdens de les geschreven had.” Het FB-meisje schreef Maud in haar vrije tijd.

Verzot op internet en Facebook

Het FB-meisje vertelt het verhaal van de zestienjarige Emma die verzot is op internet en Facebook. Ze wordt verliefd op een internetjongen, maar weet niet of hij echt bestaat. Kan Emma het geheim van de internetjongen ontdekken of laat ze zich vangen? Dat is dé hamvraag natuurlijk. Of deze kwestie volgens de auteurs ook een probleem is in de werkelijkheid? “Moeilijke vraag”, zegt Maud. “Ik denk niet dat het enorm vaak voorkomt, maar ik geloof wel dat het in onze maatschappij bestaat, dat er zo puberkes verliefd worden op van die pippo’s.” Piet bevestigt dit. Volgens hem kan het altijd zijn dat iemand zich vals voordoet. Hijzelf zou er met iemand – wellicht met zijn mama – over praten, maar denkt dat dat niet voor iedereen even makkelijk is om daar open over te zijn. Het verhaal is trouwens niet gebaseerd op waargebeurde feiten. Maud haalde haar inspiratie uit het nieuws op tv. “Facebook komt vaak in de media en ik vond het wel een leuk idee om hier een boek over te schrijven. Als je ergens een boek over schrijft, is de impact op het publiek volgens mij groter dan wanneer het enkel op tv verschijnt.”

Een tweede boek zal er wellicht niet meteen komen, maar zeg nooit nooit. Na al dat harde werk wil Maud even rusten. “Op den duur zit je hoofd zo vol met dat boek. Je weet dat hij tegen dan af moet zijn. Soms had ik precies zelfs geen tijd meer om te ademen”, zegt Maud. Mevrouw Willems bevestigt dit: “Het verhaal moest op het einde nog een beetje veranderd worden en ik denk dat dat dan wel wat stress gaf.” Ook Piet voelde wat druk toen er op het laatste nippertje nog een extra tekening nodig was, maar als het aan hem lag, zou hij er meteen opnieuw invliegen. Zijn grootste droom is om ooit eens een eigen tentoonstelling te organiseren. Maud wil graag verhalen blijven schrijven.

Op den duur zit je hoofd zo vol met dat boek